Een groot voordeel van visueel gehandicapte surfers is dat zij vooral rekening houden met de wind. Zij voelen de wind beter dan anderen.
Het belangrijkste aspect hierbij is weer de veiligheid!
Het vertrouwen tussen de lesgever en zijn leerling is essentieel. De begeleider moet voortdurend in de nabijheid zijn van de leerling. Een vertrouwde omgeving en een persoonlijke begeleider zijn van het allergrootste belang.
Iemand met een visuele handicap moet alles kunnen voelen. De begeleider moet hierop inspelen en hem of haar met zoveel mogelijk dingen uit de omgeving laten kennismaken.
Belangrijk is ook dat de blinde surfer een gele kazuifel met 3 zwarte bollen erop draagt, en dat dit aan de andere watersporters bekendgemaakt wordt. Deze kazuifel is een internationaal herkenningsteken voor slechtzienden en/of blinden.
Wat betreft het surfmateriaal zijn er geen specifieke aanpassingen nodig. Als een blinde surfer in een gevorderd stadium zit en alleen wil surfen, dan is een toestel dat herkenningsgeluiden uitzendt heel bruikbaar. De geluiden die hij ontvangt van op de oever zijn voor hem een duidelijk oriëntatiepunt. Ook de medeleerlingen kunnen een goed bruikbaar oriëntatiepunt vormen. Op die manier kan tussen 2 of meer geluidsbronnen zelfs een parcours of een wedstrijd gevaren worden. In dit kader beschikt men in het algemeen over verscheidene geluidsboeien.
Geluiden en golven van motorboten kunnen beter vermeden worden, zodat de deelnemers zich beter kunnen concentreren.
Een andere mogelijkheid is het gebruik van een zender met micro door de surfer. Een lesgever/begeleider kan dan via een walkie-talkie richtlijnen geven van op de oever. Dergelijke waterdichte apparatuur is natuurlijk vrij duur. Eventueel kan ook een megafoon gebruikt worden als hulpmiddel.
Een surftandem is ook een nuttig hulpmiddel bij de surfinstructie.
Uiteindelijk moet enkel de grootte van de plas ervaren worden opdat de blinde surfer alleen zou kunnen surfen.