Sporttechnisch gezien verloopt het aanleren van surfen op dezelfde manier als voor mensen zonder handicap. Dus de sporttechnische discipline is voor mensen met een mentale handicap zeker en vast haalbaar.
Hoe komt dat?
Om te windsurfen is het niet nodig dat de deelnemer over tactische vaardigheden beschikt. Het is dus in feite een eenvoudige sport. In deze sport gaat het er niet om dat men de tactiek beheerst. En als men over degelijk materiaal beschikt, zoals kleine zeilen is de techniek zeker niet onmogelijk aan te leren, er zijn geen materiaalaanpassingen nodig.
Windsurfen is in de eerste plaats een individuele sport, waar men volledig op zichzelf is aangewezen. Het enige waar wel rekening moet mee gehouden worden, is met de andere surfers op het water.
Wat is dan wel nodig?
GEDULD! Van iedere begeleider wordt een grote dosis geduld verwacht. De demonstratie is immers van het grootste belang en de begeleider zal die demonstratie vaak moeten herhalen! Om een goede surfinstructie te geven, is een goed contact tussen begeleider en deelnemer van het allergrootste belang. Verder dient de begeleiding zo eenvoudig mogelijk te zijn. Het is dus niet echt nodig dat de begeleiding gegeven wordt door een ervaren instructeur. De begeleiding kan makkelijk gedaan worden door een opvoeder, of door iemand die de deelnemer persoonlijk kent.
Zoals in alle gevallen moet er veel aandacht geschonken worden aan het aspect 'veiligheid', zowel op het water als te land. Nog 1 ding: windsurfen - net zoals alle watersporten - kunnen voor iemand met een mentale handicap beschouwd worden als een vorm van 'opvoeding'.